• RSS
  • Facebook
  • Twitter
08
kwiecień

Zataguj

Tags

  • Przeczytaj:

    Paradoks współczesności polega na tym, że jesteśmy bardziej „połączeni” niż kiedykolwiek, a jednocześnie wiele osób czuje się głęboko samotnych. Mamy dziesiątki znajomych na portalach społecznościowych, a brakuje nam choć jednej osoby, do której naprawdę możemy zadzwonić w trudnym momencie. Samotność a bycie samemu Na początku warto odróżnić dwie rzeczy: bycie samemu i samotność. Można być samemu i czuć się dobrze – korzystać z czasu na własne pasje, refleksję, regenerację. Samotność pojawia się wtedy, gdy brakuje nam poczucia bycia widzianym, rozumianym i ważnym dla innych. Można czuć się samotnym nawet w związku, rodzinie czy dużym gronie znajomych. Klucz nie leży w liczbie osób wokół nas, ale w jakości relacji. Lęk przed otwartością Jedną z głównych przeszkód w budowaniu głębokich więzi jest lęk przed odsłonięciem się. Boimy się, że jeśli pokażemy swoje słabości, ktoś to wykorzysta albo nas odrzuci. Dlatego rozmowy często krążą wokół pogody, memów, pracy i „co tam słychać” kończącego się na „wszystko spoko”. Tymczasem to właśnie dzielenie się prawdziwymi emocjami, obawami i marzeniami tworzy bliskość. Gdy ktoś odważy się powiedzieć „wiesz, ostatnio mam gorszy czas, czuję się…”, otwiera przestrzeń, w której druga osoba też może być bardziej sobą. Małe kroki w stronę szczerszych rozmów Nie trzeba od razu opowiadać o najgłębszych traumach. Można zacząć od drobnych rzeczy: mówić wprost, że jest nam przykro lub trudno, częściej zadawać pytania typu „co naprawdę o tym myślisz?” zamiast „co tam?”, dawać znać, że ktoś jest dla nas ważny, zamiast zakładać, że „przecież wie”. Pomocne może być też oswojenie się z mówieniem o sobie w jakiejś łagodnej formie blog osobisty na przykład poprzez pisanie. Dla wielu osób pierwszym krokiem do większej otwartości jest anonimowy lub półanonimowy blog osobisty, który pozwala bez presji ubierać w słowa to, co do tej pory siedziało w głowie. Jak pielęgnować relacje, które już masz Często szukamy nowych znajomości, zapominając, że wokół nas są ludzie, z którymi moglibyśmy zbudować głębszą więź. Warto: częściej inicjować spotkania (nie czekać, aż ktoś inny zadzwoni), wrócić do dawnych znajomości, które „rozmyły się” przez brak czasu, jasno komunikować, że czyjaś obecność jest dla nas cenna. Relacje, tak jak rośliny, wymagają podlewania. Bez uwagi i zaangażowania stopniowo więdną, nawet jeśli „na papierze” nadal istnieją. Samotność to sygnał, nie wyrok Poczucie samotności bywa bolesne, ale jednocześnie jest cenną informacją – mówi nam, że potrzebujemy więcej kontaktu, bliskości, prawdziwych rozmów. Zamiast je zagłuszać kolejną dawką rozrywki, warto potraktować je jak zaproszenie do działania. Małe kroki – wiadomość do dawno niewidzianego znajomego, zaproszenie kogoś na kawę, dołączenie do lokalnej grupy zainteresowań – mogą być początkiem zupełnie nowego etapu. Nikt nie obiecuje, że będzie łatwo, ale z pewnością warto spróbować. Bo na końcu tej drogi często czeka coś, czego nie zastąpi żaden ekran: obecność drugiego człowieka.